ขงจื๊อและเต๋าในมวยซา: หัวใจทางปรัชญาของนวนิยายศิลปะการต่อสู้**

สองเส้นทางผ่านเจียงหู

ความขัดแย้งที่มีความหมายในนวนิยายมวยซา — และความขัดแย้งที่ไม่สำคัญส่วนใหญ่ด้วย — สามารถติดตามกลับไปยังความตึงเครียดระหว่างสองประเพณีทางปรัชญาที่มีอิทธิพลต่ออารยธรรมจีนมากว่าสองพันปี: ขงจื๊อ (儒家 Rújiā) และเต๋า (道家 Dàojiā)

แนวทางขงจื๊อกล่าวว่า: ปฏิบัติตามกฎ เคารพผู้สูงอายุ ทำหน้าที่ทางสังคมให้ครบถ้วน ให้บริการสังคมก่อนตัวเอง แนวทางเต๋ากล่าวว่า: ปฏิบัติตามธรรมชาติ ปฏิเสธลำดับชั้นที่สร้างขึ้น หาเส้นทางของตนเอง ให้เป็นอิสระ

เจียงหู (江湖 jiānghú) คือสนามที่สองเส้นทางเหล่านี้มาบรรจบกัน และการปะทะกันนั้นสร้างทุกสิ่งที่คุ้มค่ากับการอ่านในแนวนั้น

ฮีโร่ขงจื๊อ: หน้าที่เหนือสิ่งอื่นใด

กัวจิ่ง (郭靖) จากนวนิยาย ตำนานฮีโร่เหยี่ยว (射雕英雄传) ของจินยง (金庸) คือฮีโร่ขงจื๊อที่บริสุทธิ์ที่สุดในนวนิยายมวยซา เขาเชื่อฟังครู ซื่อสัตย์ต่อเพื่อน รักษาสัญญาของเขา และอุทิศตนเพื่อปกป้องประเทศของตน เขาไม่ตั้งคำถามต่อระเบียบทางสังคม เขาทำหน้าที่ของเขาในนั้น — ก่อนอื่นในฐานะลูกกตัญญู (孝 xiào) จากนั้นในฐานะเพื่อนที่ซื่อสัตย์ (义 yì) จากนั้นในฐานะผู้ปกป้องชาติที่รักชาติของระบอบซ่ง

ค่านิยมขงจื๊อของกัวจิ่งไม่เคยถูกนำเสนอในลักษณะที่ง่าย การปกป้องเซียงหยางจากการรุกรานของมองโกลทำให้เขาสูญเสียทุกอย่าง — ความปลอดภัย ความสะดวกสบาย และในที่สุดชีวิตของเขา (ในเรื่องต้นฉบับต่อ) แต่เขาไม่เคย揺动 เพราะคุณค่าขงจื๊อไม่ได้เกี่ยวกับความสุข แต่มันเกี่ยวกับความถูกต้อง การทำในสิ่งที่ถูกต้องโดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายส่วนตัว

วัดเส้าหลิน (少林寺 Shàolín Sì) แสดงค่านิยมที่ใกล้เคียงกับขงจื๊อในเจียงหู: ลำดับชั้น วินัย ความซื่อสัตย์ต่อสถาบัน การเคารพเชื้อสายและประเพณี พระจากวัดเส้าหลินปฏิบัติตามกฎ เขาฟังคำสั่งของเจ้าอาวาส เขารักษาศักดิ์ศรีของวัดเหนือความปรารถนาส่วนตัว ทักษะพิเศษ 72 ชนิด (七十二绝技) ถูกสอนในลำดับที่เข้มงวดตามอาวุโส — คุณไม่ข้ามไปข้างหน้า คุณไม่ด้นสด คุณไม่ตั้งคำถามกับระเบียบ

สิ่งที่ทำให้สิ่งนี้น่าดึงดูดแทนที่จะน่าเบื่อคือจินยงซื่อสัตย์เกี่ยวกับค่าใช้จ่าย คุณค่าขงจื๊อในเจียงหูสร้างฮีโร่ — แต่ก็สร้างลำดับชั้นที่แข็งกร้าวซึ่งลงโทษนวัตกรรม วัฒนธรรมสถาบันที่ให้น้ำหนักต่อชื่อเสียงเหนือความยุติธรรม และระบบสังคมที่จิตสำนึกส่วนบุคคลต้องพ่ายแพ้ให้กับภาระผูกพันของส่วนรวม

เยว่ปูฉุน (岳不群) ใน ผู้เดินทางที่ยิ้มแย้มและภูมิใจ คือจุดจบที่น่ากลัวของความหน้าซื่อใจคดของขงจื๊อ: หัวหน้าลัทธิที่แสดง virtue ทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบในขณะที่ภายในของเขาเน่าเฟะโดยสิ้นเชิง ความสุภาพของเขาไร้ที่ติ วาทกรรมเกี่ยวกับความชอบธรรมของเขาไม่มีข้อบกพร่อง และเขาฆ่านักเรียนของตนเอง ขโมยเทคนิคต้องห้าม และทำหมันตัวเองเพื่อแสวงหาอำนาจ ผิวเผินของขงจื๊อซ่อนเร้นภายในที่เป็นมาเคียเวลเลียน

ฮีโร่เต๋า: เสรีภาพเหนือสิ่งอื่นใด

ถ้ากัวจิ่งคืออุดมคติของขงจื๊อ ลิงฮู่ชง (令狐冲) คือคำตอบของเต๋า เขาดื่มเมื่อเขาต้องการ นอนเมื่อเขาหลับ ก็เป็นเพื่อนกับใครก็ตามที่เขาชอบโดยไม่คำนึงถึงการเป็นสมาชิกของลัทธิ เขาปฏิบัติต่อระบบลำดับชั้นอันซับซ้อนของเจียงหูด้วยการดูถูกอย่างมีความสุข

ลิงฮู่ชงมีความสามารถในการต่อสู้ที่ทำให้เขาแตกต่าง ยังไงเขาก็ยังเป็นตัวแทนของอิสรภาพเหนือข้อผูกพันทางสังคม